Οι Απόκριες κάθε χρόνο φέρνουν μαζί τους χρώματα, στολές, μάσκες και ξεφάντωμα. Πίσω όμως από τα γκλίτερ, τις στολές υπερηρώων και τα σατιρικά άρματα, κρύβεται μια ιστορία χιλιάδων ετών. Η μεταμφίεση δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση. Είναι ένα από τα πιο παλιά τελετουργικά του ανθρώπου.
Η ιστορία της μεταμφίεσης ξεκινά στην αρχαία Ελλάδα και τις γιορτές προς τιμήν του Διόνυσος, θεού του κρασιού, της έκστασης και της γονιμότητας. Στα Διονύσια, οι συμμετέχοντες φορούσαν προσωπεία και εξωφρενικές ενδυμασίες. Μεταμφιέζονταν σε Σατύρους, με τραγίσια δέρματα και κέρατα, τιμώντας το ιερό ζώο-σύμβολο του θεού, τον τράγο.
Η μεταμφίεση δεν ήταν διασκέδαση. Ήταν τελετουργία. Οι χορευτές πίστευαν πως, φορώντας τη μάσκα, μπορούσαν να ξεφύγουν από την ανθρώπινη κατάσταση και να αγγίξουν μια μορφή θεϊκής έκστασης. Παράλληλα, οι αγροτικές κοινωνίες χρησιμοποιούσαν τέτοιες τελετές για να «ξυπνήσουν» τη γη μετά τον χειμώνα και να ενισχύσουν τη βλάστηση.
Από τον διθύραμβο γεννήθηκαν το σατυρικό δράμα, η κωμωδία και η τραγωδία. Οι θεατρικές μάσκες, που εξέφραζαν χαρά, λύπη ή απελπισία, αποτελούν τη συνέχεια αυτής της παράδοσης. Η μάσκα έγινε εργαλείο έκφρασης, συμβολισμού και μεταμόρφωσης.
Από τον διθύραμβο γεννήθηκαν το σατυρικό δράμα, η κωμωδία και η τραγωδία. Οι θεατρικές μάσκες, που εξέφραζαν χαρά, λύπη ή απελπισία, αποτελούν τη συνέχεια αυτής της παράδοσης. Η μάσκα έγινε εργαλείο έκφρασης, συμβολισμού και μεταμόρφωσης.
