Στην γαλλική εφημερίδα LA TRIBUNE δημοσιεύεται άρθρο- ανταπόκριση από το Άγιο Όρος του Alexandros Kottis, με τίτλο «Έρχονται για να βρουν παρηγοριά: το εσωτερικό προσκύνημα των Ουκρανών στρατιωτών στο Άγιο Όρος» και υπότιτλο «Εδώ και έναν χρόνο, το Κίεβο στέλνει στρατιώτες στην Ελλάδα, σε αυτόν τον ιερό τόπο της ορθόδοξης πνευματικότητας. Ένας τρόπος για τους τραυματισμένους από τον πόλεμο να επουλώσουν τα τραύματα της ψυχής τους».
Με το μέτωπο ακουμπισμένο στην εικόνα της Παναγίας, ο Vasyl Veliura επαναλαμβάνει αδιάκοπα τις ίδιες προσευχές μέσα στη σιωπή της Μονής Ιβήρων . «Βοηθήστε μας να ελευθερωθούμε, προστατέψτε μας» ψιθυρίζει. Δύο χιλιάδες χλμ μακριά από το ουκρανικό μέτωπο, ο 42χρονος στρατιώτης αναζητά, μακριά από τον θόρυβο του πολέμου, μια διέξοδο από τα αδιάκοπα βάσανά του. Αυτή η ανάγκη τον οδήγησε στο Άγιο Όρος — τη μοναστική χερσόνησο της βόρειας Ελλάδας και πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας.
Θεωρούμενο από τους πιστούς ως «το Περιβόλι της Παναγίας», ο τόπος αυτός των 330 τ.χλμ, όπου απαγορεύεται η είσοδος στις γυναίκες, φιλοξενεί 20 Μονές και περίπου 2.000 μοναχούς. Εδώ και έναν χρόνο, λειτουργεί, επίσης, ως καταφύγιο για Ουκρανούς στρατιώτες που αναζητούν εσωτερική ειρήνη.
Κατά τη διάρκεια μιας τετραήμερης πνευματικής αποστολής, που διοργανώθηκε από το θρησκευτικό κέντρο «Αρχάγγελος» του Λβιβ, ο Veliura άφησε τη στολή του στρατιώτη για ένα ιδιότυπο ράσο προσκυνητή. «Όλα κατέρρεαν μέσα μου, και ένιωθα τρομερό πόνο στην ψυχή» εξομολογείται. «Ήθελα απλώς αυτός ο πόνος να κοπάσει λίγο». Υπό την καθοδήγηση τεσσάρων Ουκρανών ιερέων, ο ίδιος και 24 συμπολεμιστές του, επιλεγμένοι με ιατρικά και ψυχολογικά κριτήρια, διέσχισαν οδικώς τα σύνορα προς το Άγιο Όρος, για να αφιερωθούν στην προσευχή και την περισυλλογή. Το πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από ιδιωτικές δωρεές και διοργανώνεται από ορθόδοξα κέντρα της Ουκρανίας, αποσκοπεί στη στήριξη ενός πληθυσμού εξαντλημένου από τον πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια μιας τετραήμερης πνευματικής αποστολής, που διοργανώθηκε από το θρησκευτικό κέντρο «Αρχάγγελος» του Λβιβ, ο Veliura άφησε τη στολή του στρατιώτη για ένα ιδιότυπο ράσο προσκυνητή. «Όλα κατέρρεαν μέσα μου, και ένιωθα τρομερό πόνο στην ψυχή» εξομολογείται. «Ήθελα απλώς αυτός ο πόνος να κοπάσει λίγο». Υπό την καθοδήγηση τεσσάρων Ουκρανών ιερέων, ο ίδιος και 24 συμπολεμιστές του, επιλεγμένοι με ιατρικά και ψυχολογικά κριτήρια, διέσχισαν οδικώς τα σύνορα προς το Άγιο Όρος, για να αφιερωθούν στην προσευχή και την περισυλλογή. Το πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από ιδιωτικές δωρεές και διοργανώνεται από ορθόδοξα κέντρα της Ουκρανίας, αποσκοπεί στη στήριξη ενός πληθυσμού εξαντλημένου από τον πόλεμο.
