Μετά τις 22:00 της Παραμονής Χριστουγέννων, η Αθήνα αλλάζει απότομα ρυθμό. Τα καταστήματα έχουν πια κλείσει, οι τελευταίες σακούλες έχουν ακουμπήσει στο πεζοδρόμιο, τα φώτα των βιτρινών σβήνουν ένα ένα. Η πόλη που έβραζε από κίνηση όλη την ημέρα ξαφνικά αδειάζει. Δεν είναι ακριβώς σιωπηλή. Είναι σε αναμονή.
Σε πολλές πολυκατοικίες, οι κουζίνες δουλεύουν στο φουλ. Φούρνοι, κατσαρόλες, στρωμένα τραπέζια, ένα ρεβεγιόν που ετοιμάζεται με φασαρία και γέλια. Λίγα τετράγωνα πιο πέρα, άλλα σπίτια παραμένουν ήσυχα. Χωρίς τραπέζι, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση για γιορτή. Η Παραμονή δεν είναι ίδια για όλους – και η Αθήνα το ξέρει.
Όσο πλησιάζουν τα μεσάνυχτα, κάποιοι ντύνονται για έξοδο. Ρεβεγιόν σε σπίτια φίλων, μπαρ που ανοίγουν αργά, μουσικές που ανεβαίνουν. Την ίδια στιγμή, πολλοί έχουν ήδη αποφασίσει ότι θα μείνουν μέσα. Ένα φαγητό, μια ταινία, λίγη τηλεόραση, ίσως ένα ραδιόφωνο στο βάθος. Η πόλη χωρίζεται σε δύο ταχύτητες: σε όσους βγαίνουν και σε όσους δεν το έχουν ανάγκη – ή απλώς δεν το αντέχουν.
Σε αντίθεση με άλλες γιορτινές νύχτες, την Παραμονή τα delivery είναι λιγότερα. Πολλά καταστήματα έχουν ήδη κλείσει, άλλοι δουλεύουν με περιορισμένο ωράριο. Τα μηχανάκια δεν εξαφανίζονται, αλλά αραιώνουν. Οι δρόμοι μοιάζουν πιο άδειοι, πιο «καθαροί», σχεδόν ξένοι για όσους έχουν συνηθίσει τη συνεχή κίνηση.
Σε αντίθεση με άλλες γιορτινές νύχτες, την Παραμονή τα delivery είναι λιγότερα. Πολλά καταστήματα έχουν ήδη κλείσει, άλλοι δουλεύουν με περιορισμένο ωράριο. Τα μηχανάκια δεν εξαφανίζονται, αλλά αραιώνουν. Οι δρόμοι μοιάζουν πιο άδειοι, πιο «καθαροί», σχεδόν ξένοι για όσους έχουν συνηθίσει τη συνεχή κίνηση.
