Στη συλλογική φαντασία, η Κρήτη του 20ού αιώνα είναι ένας τόπος ηρωικής αντίστασης και άγριας ομορφιάς. Όμως, κάτω από το λαμπρό φως του ήλιου, στα ορεινά χωριά και τις περήφανες κοινότητες, ίσχυε για αιώνες ένας άλλος νόμος: ο «πικρός νόμος της ανταπόδοσης». Ένας κόσμος όπου η σιωπή, η «ομερτά», ήταν συχνά πιο εκκωφαντική από τους πυροβολισμούς και όπου μια προσβολή δεν ξεχνιόταν, παρά μόνο όταν «το αίμα ξεπλένεται με αίμα».
Σε αυτό το σκηνικό, γεννήθηκε η πιο διαβόητη και φονική έχθρα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία: η βεντέτα μεταξύ των Σαρτζέτηδων (ή Σαρτζετάκηδων) από τον Πρινέ και των Πεντάρηδων (ή Πενταράκηδων) από το κοντινό χωριό, την Αγία Ειρήνη, στα Χανιά.
Δεν επρόκειτο για μια απλή διαμάχη. Ήταν ένας πόλεμος χαμηλής έντασης που διήρκεσε 44 χρόνια, από το 1941 έως το 1985. Ο απολογισμός του ήταν ασύλληπτος: οι πηγές κάνουν λόγο για 110 έως 140 νεκρούς , καθιστώντας την, αδιαμφισβήτητα, ως τη «φονικότερη βεντέτα» του 20ού αιώνα στην Ελλάδα.
Για να κατανοήσει κανείς την υπόθεση Σαρτζετάκη-Πενταράκη, πρέπει πρώτα να αποκωδικοποιήσει τον θεσμό που την γέννησε. Είναι ένας «κοινωνικός κώδικας» , ένας «άγραφος νόμος» που διαθέτει δικούς του κανόνες, τελετουργίες και ηθική.
Για να κατανοήσει κανείς την υπόθεση Σαρτζετάκη-Πενταράκη, πρέπει πρώτα να αποκωδικοποιήσει τον θεσμό που την γέννησε. Είναι ένας «κοινωνικός κώδικας» , ένας «άγραφος νόμος» που διαθέτει δικούς του κανόνες, τελετουργίες και ηθική.
