Ο Γεράσιμος Περδικάρης, γνωστός στην πιάτσα ως «Αυτιάς», δεν εντάσσεται στην κλασική κατηγορία του περιθωριακού εγκληματία. Το βιογραφικό του πριν από την παρανομία μαρτυρά έναν άνθρωπο με εργασιακή ηθική, κοινωνικές δεξιότητες και αποδοχή από το περιβάλλον του. Κανείς από όσους τον γνώριζαν –εργοδότες, συνάδελφοι, φίλοι– δεν υποψιαζόταν τη δεύτερη ζωή του.
Πριν περάσει την πόρτα της παρανομίας, ο Περδικάρης είχε εργαστεί ως σερβιτόρος, ναυτικός, εργάτης και μαιτρ σε μεγάλα καταστήματα. Ήταν τυπικός οικογενειάρχης της εποχής του, με δύο παιδιά, που «έκανε τα πάντα για το σπίτι». Η εμπειρία του ως μαιτρ αποδείχθηκε καθοριστική: εκεί έμαθε τη δύναμη της εμφάνισης, την ευγένεια, τη διαχείριση εντυπώσεων. Δεξιότητες που μετέφερε αυτούσιες στην εγκληματική του δράση. Η «στολή εργασίας» του δεν ήταν κουκούλα και μαύρα ρούχα, αλλά κοστούμι, γραβάτα και καλογυαλισμένα παπούτσια.
Το προσωνύμιο δεν ήταν τυχαίο. Η μεθοδικότητά του θύμιζε τελετουργία. Δρούσε πρωινές ώρες, όταν τα σπίτια άδειαζαν. Πριν κάνει οτιδήποτε, πλησίαζε την πόρτα και κολλούσε το αυτί του, ελέγχοντας για τον παραμικρό ήχο. Αν δεν άκουγε τίποτα, χτυπούσε το κουδούνι. Κι αν άνοιγε κάποιος, δεν έτρεχε, δεν απειλούσε. Με αφοπλιστική ευγένεια, ζητούσε συγγνώμη, χρησιμοποιούσε ένα κοινό ψεύτικο όνομα και αποχωρούσε «σαν κύριος».
Η απουσία βίας ήταν για εκείνον αρχή. Δεν οπλοφορούσε στις διαρρήξεις, δεν πίστευε στην επιβολή. Πίστευε στην αορατότητα.
Η απουσία βίας ήταν για εκείνον αρχή. Δεν οπλοφορούσε στις διαρρήξεις, δεν πίστευε στην επιβολή. Πίστευε στην αορατότητα.
