Κάθε φορά που ξεσπά μια πολεμική σύρραξη κοντά στην Ελλάδα, επανέρχεται με συνέπεια η συζήτηση για το πώς μπορούμε να προστατευτούμε.
Όπως και με τον πόλεμο στην Ουκρανία, στο επίκεντρο της κουβέντας βρίσκονται και σήμερα τα πολεμικά καταφύγια που χτίστηκαν την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσο, δηλαδή, μπορούμε να υπολογίζουμε σε αυτά, αν η σύγκρουση ξεφύγει από τους άμεσα εμπλεκόμενους και χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσουμε.
Σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή, στην Αττική θεωρούνται μέχρι σήμερα ενεργά περί τα 2.000 καταφύγια κι άρα κατάλληλα προκειμένου να αξιοποιηθούν σε μια συνθήκη εκτεταμένων βομβαρδισμών. Από τη θεωρία στην πράξη, ωστόσο, η απόσταση παραμένει μεγάλη.
Ο Κωνσταντίνος Κυρίμης, συγγραφέας και ερευνητής, μιλώντας στο Orange Press Agency, παρουσιάζει μια σειρά από στοιχεία που δείχνουν ότι τα καταφύγια δεν μπορούν να αποτελούν την εύκολη λύση. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που τα περισσότερα από αυτά, αν όχι όλα, έχουν εγκαταλειφθεί. Ακόμη όμως κι αν συντηρούνταν ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που μπορούν να φιλοξενήσουν είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που κατοικεί στην Αθήνα κι ακόμη περισσότερο στον νομό. Είναι ενδεικτικό ότι το μεγαλύτερο καταφύγιο, αυτό το οποίο βρίσκεται στον Λόφο Αρδηττού, έχει χωρητικότητα περίπου 1.300 ατόμων.
Ο Κωνσταντίνος Κυρίμης, συγγραφέας και ερευνητής, μιλώντας στο Orange Press Agency, παρουσιάζει μια σειρά από στοιχεία που δείχνουν ότι τα καταφύγια δεν μπορούν να αποτελούν την εύκολη λύση. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που τα περισσότερα από αυτά, αν όχι όλα, έχουν εγκαταλειφθεί. Ακόμη όμως κι αν συντηρούνταν ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που μπορούν να φιλοξενήσουν είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που κατοικεί στην Αθήνα κι ακόμη περισσότερο στον νομό. Είναι ενδεικτικό ότι το μεγαλύτερο καταφύγιο, αυτό το οποίο βρίσκεται στον Λόφο Αρδηττού, έχει χωρητικότητα περίπου 1.300 ατόμων.
