Η δική μου γενιά μεγάλωσε με έναν μύθο. Ότι ο Σαββόπουλος ήταν ο γκουρού της αμφισβήτησης, ο άνθρωπος που μας έμαθε πώς να λέμε «όχι» στο σύστημα. Και το «τρελόχαρτο», η απαλλαγή από τον στρατό, ήταν η υπέρτατη πράξη αυτής της αμφισβήτησης. Ήταν η σφραγίδα ότι δεν ανήκεις στο καλούπι, πόσο μάλλον κατά τη διάρκεια της νοσηρής επταετίας της Χούντας.
Κι όμως. Ο ίδιος ο Σαββόπουλος, αυτός ο μύθος της άρνησης, φρόντισε να τον αποδομήσει ο ίδιος. «Ο γιος μου πάει στον στρατό ενώ εγώ δεν πήγα, μον’ πήγα κι απαλλάχτηκα κι εν τέλει μετανιώνω, καλύτερα στο στράτευμα παρά στους λοφαδόρους, νισάφι και η τρέλα τους και τα τρελόχαρτά τους», είχε γράψει στο «Κούρεμα». Και καλά έκανε.
